taart gebakken

Ik schrijf al een tijdje naar aanleiding van het Q & A a day boek, een boek met voor elke dag een vraag, een prompt om wat op te schrijven over mijn dag. Het is privé, maar ik hoop er af en toe wat uit te kunnen halen om verder mee te gaan. Het bevalt me wel. Ik probeer ook elke dag een tekening te maken die erbij hoort, misschien volgt die later nog. Vandaag was dit de vraag: Wat heb je voor het laatst gekookt of gebakken?

Chocolade biscuit taart met ganache glazuur en vulling. Hij is gisteren helaas op gegaan.

Ik heb hem samen met Alma gemaakt (Alma het werk, ik de aanwijzingen) en hij was erg lekker, vooral met bramen en zwarte bessen erbij (uit de tuin). Aardbeien ging ook goed maar waren net te zoet.

Vandaag zijn de oogjes van het zwart-witte poesje open aan het gaan, bij de anderen heb ik het nog niet gezien. Het is maandag methotrexaatdag, ik ben moe, had een klote nacht met veel pijn ondanks de hoge dosis pijnstillers. Alma had goed geslapen in haar tipi tentje (de tipi die ik voor Alma heb gemaakt toen ze vijf jaar werd en waar ze in heeft geslapen, voor het eerst sinds ze hem heeft). Het was de eerste echte mooie dag van deze zomer en het begin van een mooie periode, als we het weerbericht mogen geloven en ze wil vanavond weer. We zijn begonnen met voorlezen uit Koning van Katoren, in één ruk de eerste twee opdrachten ver gelezen. Lekker samen in de hangmat. Straks gaat ze met Sytze naar Oost Maarland, om te zwemmen en kanoën. Ik blijf thuis, half lekker rustig, half treurig en eenzaam. Net een raar gesprek gehad met een mannetje van mijn begrafenisverzekering, of mijn polis nog wel klopte. Ik heb gezegd dat mijn partner dat mag regelen als het zover is en dat zoiets niet ons favoriete gespreksonderwerp is. Gisteren vroeg ik me af of ik leven nog leuk vind, dat is het wel, maar soms ook maar net. Van de pijnstillers word ik duf, en ze helpen niet zodanig dat ik weer lekker door kan breien bijvoorbeeld, of pijnloos kan slapen. Misschien moet ik toch weer aan de prednison, maar nog even niet, even hopen dat de methotrexaat z’n werk doet.

Over Josh Moll

Josh Moll, blogger over breien, thuissschool, sarcoïdose en hoogbegaafdheid
Dit bericht werd geplaatst in alma is alma, breien, experiment, handwerken, koken, sarcoïdose, schrijven, ziek. Bookmark de permalink .

2 reacties op taart gebakken

  1. kelly zegt:

    Kids love teepee tents. I wish I had one for my little ones!

    I’m sad to hear you are having to juggle medicines. I’m glad you keep writing.

  2. Chaja zegt:

    wij hadden vroeger ook een tipi. eentje die het gewoon deed zonder methonison. of …… ehhh…heb ik ergens wat gemist?
    Welterusten, in een ruk door en zonder pijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s