uitleg op school

Ik ben net terug van Alma’s school en ben helemaal bekaf. Ik heb namelijk een uur lang verteld en vragen beantwoord over mijn leven met sarcoïdose aan de kinderen van Alma’s klas (groep 6-8). Het ging goed, de kinderen vroegen veel, ik ben niet in huilen uitgebarsten en heb ze niet de stuipen op het lijf gejaagd. Maar potjandoppie, wat ben ik nu een wrak.

Alma had het gevraagd, ze heeft er een hekel aan dat kinderen op school de vragen aan haar stellen (waarom zit jouw moeder in een scootmobiel? gaat ze snel dood?). Ze vindt het zelf al moeilijk genoeg dat ik ziek ben, ze wil zo precies mogelijk antwoord geven en ze weet niet alles goed uit te leggen en woorden zoals dood, invalide of gehandicapt wil ze niet horen. De juf vond het een goed idee, en ik ook.

Ik had een briefje voorbereid, maar heb er niet op hoeven kijken. Ik heb een beetje medische informatie gegeven, een beetje uitgelegd wat ik er moeilijk aan vind om ziek en invalide te zijn, wat ik ervan heb geleerd, een paar vragen genoemd waar ik helemaal van op tilt sla (zou je dat nu wel doen? och, iedereen is wel eens moe, toch? oh, wat zie er goed uit, je voelt je vast beter…) en een paar dingen die mensen kunnen zeggen waar ik blij van word (zal ik je even helpen met …, ik ga naar de stad, kan ik iets voor je meebrengen? morgen gaan we naar de dierentuin, wil Alma misschien mee?). Vervolgens de kinderen gevraagd: Wat zijn jullie vragen? (nooit doen: zijn er nog vragen, dan valt er een diepe stilte en durft niemand)

Er waren een hoop vragen. Technische vragen over je witte bloedlichaampjes, zenuwcellen, medicijnen en meer medische zaken. Slimme kindervragen die het naadje van de kous willen weten. Vragen over hoe het voelt. Vragen over of ik nog beter kan worden, de grote schok en het medelijden voor Alma als ik dan nee zeg. Het gegiechel als ik vertel dat ik nooit meer in het bos mag plassen omdat mijn plas chemisch afval is. Meelevende vragen, waaruit blijkt dat al die grote kleine mensjes nadenken over hoe dat is, voor mij en voor Alma. Directe vragen zoals kan je straks dan helemaal niet meer lopen. Iemand die zegt dat het wel heel naar is dat je mama ziek is, maar dat ze blij is dat Alma daardoor bij haar in de klas is gekomen. We gingen helemaal over de tijd die ervoor gereserveerd was, maar de juf vond het niet erg. Uiteindelijk was de laatste vraag gesteld, werd er door de juf bedankt en kreeg ik een daverend applaus. Alma mocht mij de trap afhelpen, en die heb ik buiten maar eens stevig geknuffeld. Ze was er blij mee, het was goed gegaan.

Ik had nog naar de markt willen gaan, maar ik ben er gewoon langs gereden. Ik was bekaf, geen energie meer voor bananen kopen bij de bananenboxer, of vis. Nu maar naar bed, want zo meteen komt Alma weer thuis, het is woensdag.

Over Josh Moll

Josh Moll, blogger over breien, thuissschool, sarcoïdose en hoogbegaafdheid
Dit bericht werd geplaatst in alma is alma, sarcoïdose, ziek. Bookmark de permalink .

6 reacties op uitleg op school

  1. baasbraal zegt:

    Diepe, diepe buiging voor jou en ook voor Alma!! Je geeft dan wel technisch gezien geen thuisonderwijs meer, maar je hebt er nog wel de slag van. Alma mag haar handjes in elkaar knijpen met zo’n moeder, invalide of niet……

  2. Helemaal mee eens met de reactie hier boven .dikke kus zussie

  3. Je hebt het ‘em geflikt! Ik neem mijn hoed voor je af. Lekker dat het zo goed ging. Wat een lieve reactie van dat meisje dat zei dat ze blij was dat Alma daardoor bij haar in de klas was gekomen. Thx voor de tip over ‘wat zijn jullie vragen?’ in plaats van ‘zijn er nog vragen?’ – kende ik niet en ga ik nu nooit meer vergeten. Dikke kus.

  4. Chaja zegt:

    Wat ben je toch een dappere Dodo

  5. Annemie knibbe zegt:

    Hallo Josh,

    Ik wilde vandaag gaan fietsen maar kwam op je blog terecht, vanwege een vraag van een moeder met een dyslectische zoon. Ze wilde advies en ik wilde nog eens zien wat Perola Gonzalves voor jullie heeft betekend.

    Mijn tijd om te fietsen is nu bijna voorbij. Je creëert hier in dit blog een heel grote en rijke wereld, waar ik nu dus alweer een uurtje heb rondgefietst. Wonderlijk wat je doet met woorden, met het leven en de woorden.

    En het geduld en de moed.

    Hartelijke groet,

    Annemie

  6. Pingback: *Uitverkocht* NBTS Party 2012 « Van alle markten thuis

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s