het grote nee

Ik heb al een tijdje niet geschreven, niet omdat er niets gebeurde (we zijn bijvoorbeeld naar Zuid-Frankrijk geweest met zijn drieën, en dat ging goed, ik doe weer mee met Nanowrimo en dat is leuk, Alma gaat weer goed op school, grote zoon haalt allemaal hoge cijfers voor zijn nieuwe studie en is er gelukkig mee), maar omdat ik zelf in kringetjes aan het ronddraaien ben.

Ik ben veel boos en verdrietig, ik blijf maar ziek, ik blijf een weg om mijn ziekte heen zoeken en die is er niet. Mijn ziekte staat als een grote NEE op mijn weg en ik blijf als een kind proberen of ik toch mijn zin kan krijgen en het nee in een ja kan veranderen. Bij elke dag dat het een beetje beter gaat, denk ik aan een soort revalidatie schema wat zich uitrolt tot een verte van wel een stukje kunnen lopen, wel weer meer werken, geen pijn meer hebben. Ik probeer het te bereiken met super gezond eten, groene smoothies, super foods, enzovoort. En met kleine stapjes oefeningen, elke dag twee keer naar het hek lopen (50 meter heen en weer) in plaats van één keer. Als twee toeren breien gaat op een dag probeer ik langzaam het weer op te schuiven naar vier toeren. Alles om het gevoel van progressie van te kunnen houden. Maar zonder pardon slaat mijn ziekte me op mijn kop, en zak ik weer een stukje terug.

Mijn schouder reageert niet als gehoopt op de fysiotherapie, aanvankelijk ging het beter, maar sinds een week of twee gaat het weer achteruit en verwacht de fysiotherapeut niet meer dat ik links weer helemaal mobiel zal worden. Ik zit weer op de maximaal toegestane hoeveelheid cocktail van pijnstillers en toch is het niet genoeg om te kunnen slapen. Bovendien kan dit niet lang meer door gaan want mijn maag en lever worden er opstandig van.

Ik denk dat ik mezelf voor de gek heb gehouden door net te doen of ik mijn ziekte accepteerde. Een al jong aangeleerde tactiek van vroeger bij mijn ouders. Van buiten doen alsof je de regels accepteert, en ondertussen gewoon doen wat je zelf wilt. Maar hiermee werkt het niet. Ik kan niet door het raam van mijn lichaam ontsnappen om toch naar een feest te gaan waar ik niet heen mag. Langzaam maar zeker realiseer ik me dat mijn grenzen onverbiddelijk zijn en de marge miniem is.

Ik ben stikjaloers. Op vrienden die een nieuwe baan kunnen kiezen als hun oude baan niet bevalt. Of kunnen verhuizen naar een nieuwe plek. Of zelfs op hen die hun partner hebben verloren en een nieuwe liefde kunnen vinden. Hoe erg ik het ook vind dat ik dit soort dingen denk, ik denk ze soms. Ik voel me zo opgesloten in een leven dat ik niet heb gekozen.

Ik kan er alleen uit door het te accepteren zonder tegelijk bij de pakken neer te zitten. Door echt te aanvaarden dat er geen weg om mijn ziekte is, dat ik er niet onderuit kan. Dat ik gewoon invalide ben, niet even, maar de hele rest van mijn leven en dat het steeds erger wordt. Dat hoe ik ook mijn best doe, hoe graag ik alles anders wil, hoe hard ik vecht tegen mijn ziekte, mijn ziekte zal er niet voor opzij gaan. Maar sodeju, wat heb ik het daar moeilijk mee. En met mij mijn lief en mijn kinderen, want mijn strijd blijft voor hun niet onzichtbaar.

Over Josh Moll

Josh Moll, blogger over breien, thuissschool, sarcoïdose en hoogbegaafdheid
Dit bericht werd geplaatst in algemeen. Bookmark de permalink .

9 reacties op het grote nee

  1. Shimriet zegt:

    snik 😦

  2. Pollewopje zegt:

    geen woorden voor, alleen en flinke krachtterm. Sterkte met dit enorme gevecht

  3. mevrouw Opdebank zegt:

    Ik lees mijn eigen tekst!! Zonder de pijn, het moeilijke lopen en ik kan wat meer toeren breien, maar alle emoties zijn hetzelfde. Heel veel sterkte! Voor jou en voor mij ;-).

  4. baasbraal zegt:

    Pfffff, dat is wel even wat zeg! Goed dat je het eruit gooit, dat wel…….. Maar ja, het wordt er niet beter van…. Heel veel sterkte en heel veel vechtkracht gewenst om het onvermijdelijke te accepteren en zo een uitweg te vinden naar andere mogelijkheden. Heb ik het zo goed begrepen?

  5. Lys zegt:

    Wat lijkt me dat ook een onmogelijke en oneerlijke opdracht. Natuurlijk zoek je je weg er omheen! Zo begrijpelijk. Veel liefs sterkte en kracht gewenst.

  6. Chaja zegt:

    Ik maakte me al zorgen over je lange stilte. Terecht, blijkt. Om het risico te vermijden ontzettend domme dingen te zeggen, zeg ik maar niks en geef je een dikke knuffel van ver. Je bent een dijk van een meid!

  7. Pingback: en nu is het weer anders | leven met een chronische ziekte

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s