de kip of het ei

Ik heb zin om heleboel lelijke woorden te gebruiken en behoorlijk te stampvoeten. Maar ik doe het niet. Het is toch maar een uiterlijk vertoon om het verdriet te bedekken. En dat bedekken werkt niet want het verdriet is er gewoon.

Ik was vanochtend in het ziekenhuis, bij de internist. Voor het laatst bij de huidige, heel aardige, man. Ik krijg namelijk een nieuwe arts, een internist-reumatoloog, eentje van de echte staf. De eindebaas zal ik maar zeggen. Als chronisch zieke patient hoef ik geen arts-assistenten meer te zien. Want ik ben ook eigenlijk te ingewikkeld. We hebben er samen maar grapjes over gemaakt.

Verder vertelde hij dat er ook nog wat andere dingen spelen. Mijn koudegevoeligheid is niet alleen dunne vezelneuropathie, maar ook nog het syndroom van Raynaud. Het heeft misschien ook te maken met de sarcoïdose. Alles stimuleert elkaar, de kip-of-ei vraag, waar ligt het begin? Ik mag niet meer roken (dat deed ik allang niet meer), ik moet koude vermijden (handig in dit jaargetijde), ik moet me warm aankleden, met veel wollen sokken en lijfgoed (ook dat doe ik al) en verder is er niet veel aan te doen. Er moet wel nog onderzocht worden hoe ernstig het is, alleen de bloedvaten in de extremiteiten of ook de bloedvaten in het lijf zelf (denk aan hart, longen, etc).

Verder zijn er röntgenfoto’s gemaakt van mijn voeten en heeft hij me doorverwezen naar de podotherapeut van het ziekenhuis. Het stempeltje van die afdeling had ik nog niet op mijn stempelkaart (spaar alle specialismen van het academisch ziekenhuis…). Ik heb namelijk plotseling extra veel pijn aan mijn voeten. Het kan natuurlijk de dunne vezelneuropathie zijn, of een vleugje reumatoïde arthritis, of iets anders. Iemand die verstand heeft van voeten kan er misschien wat zinnigs over zeggen, als de foto’s klaar zijn. En misschien is er dan wat aan te doen.

Op zo’n dag heb ik weleens de behoefte om ons hele servies kapot te smijten. Maar ik doe het niet, want het is net nieuw en ik heb geen zin om aan Sytze te vragen of hij het dan weer opruimt. Dus schrijf ik er maar een blogje over en ga ik straks kaassaus maken voor over de bloemkool. En heeft Sytze oliebollen meegenomen toen hij Alma van school haalde.

Over Josh Moll

Josh Moll, blogger over breien, thuissschool, sarcoïdose en hoogbegaafdheid
Dit bericht werd geplaatst in buiten, sarcoïdose, ziek en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

6 reacties op de kip of het ei

  1. Pollewopje zegt:

    Oo wat kan ik het me goed voorstellen. Misschien helpt even stoomafblazen wel hoor, lijkt me geen bedekken. Het verdriet mag er uiteraard gewoon zijn! Het is ook echt helemaal …(ik hou te netjes) weer een etiketje erbij. Het stapelt zich maar op. Veel sterkte meis.

  2. Lys zegt:

    Er blijft je geen afdeling bespaard lieverd, wel drie serviezen waard!

  3. Kelly zegt:

    Cheese sauce and cauliflower will help! I hope you are feeling better soon.

  4. Chaja zegt:

    Dat kon er nog net bij….
    Maar dan blijkt opnieuw dat jij van gummie bent en ja, dan kan het er toch weer bij. Want dan ga je kaassaus maken en je servies en je omgeving ontzien (mooi servies trouwens?). En mooie blogjes schrijven voor je fanclub (dank je wel).
    Het wordt ook weer zomer en tot die tijd goed op je zelf passen!
    een Fan ; )

    • Josh Moll zegt:

      Ha Fan! Het helpt me om te bedenken dat ik het servies (ja, best wel mooi, ben er tevreden mee!) stuk zou kunnen gooien en het dan toch niet te hoeven doen. Geeft me een heel zelfstandig gevoel. Ben ik nu gek of hoe zit het?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s