stilte

Stilte op mijn blog. Om allerlei redenen. Omdat we midden in een periode van ziekte zitten en alle energie gaat naar het zo fijn mogelijk hebben met elkaar. Omdat we midden in een achtbaan van beslissingen zitten en het dan moeilijk is om een coherent stuk te schrijven. Omdat ik probeer om op mijn handen te zitten en mijn mond te houden, en rustig te kijken hoe de dingen zich ontwikkelen. Omdat we regelmatig verlamd zijn van angst als we nadenken over onze beslissingen en waar ze ons heen voeren. Omdat we nog niet weten wat de juiste koers is.

Maar ik kan over een paar dingen wel schrijven. Onze poes Sara is al een paar maanden verdwenen, tot groot verdriet van Alma. Tien dagen geleden verdween ook onze kater, Pek. Na twee dagen kregen we een telefoontje van de dierenambulance dat Pek was aangereden, hij was dood. Het verdriet werd onstuitbaar, dagelijks spoten de tranen regelmatig uit Alma’s ogen, bij elk moment dat ze hem miste opnieuw en ’s nachts kon ze pas slapen als ze volkomen uitgeput was van het huilen. Ons aller verstandige besluit om te wachten tot het verdriet wat minder was, lukte niet. Na drie dagen van tranenvloed zijn we bij het asiel de troost gaan halen. Een nieuwe poes, 7 maanden jong, die goed kan snorren. Een schatje, die bij je op schoot wil liggen en met je wil spelen. Snoepie heet ze, omdat ze een snoepie is. Nu kan Alma weer met droge ogen, vol liefde, herinneringen ophalen aan de twee andere katten. Weet je nog, mama, hoe Pek altijd snorde met een geluid alsof hij een drupje olie nodig had in zijn vliegwiel? Weet je nog, mama, dat Sara zich verstopte onder de dekens en je buik kriebelde? Voorlopig houden we Snoepie binnen…

20130203-124905.jpg
Verder is Alma weer begonnen met tenten en huizen bouwen. Een goed teken. Ze neuriet erbij en maakt het comfortabel voor zichzelf. Er wordt geknutseld, en genoten. Ze blijft in haar huis tot ze helemaal tevreden is. Ze leest er in, ze eet erin, ze knuffelt met Snoepie, en ze wil er het liefst in slapen. Totdat de grond te hard wordt, of te koud en je eigen bed weer heel erg fijn is.

20130203-124928.jpg

Over Josh Moll

Josh Moll, blogger over breien, thuissschool, sarcoïdose en hoogbegaafdheid
Dit bericht werd geplaatst in algemeen, alma is alma, experiment, ziek. Bookmark de permalink .

5 reacties op stilte

  1. Anneke zegt:

    He Josh heeft Alma weer to?
    Groetjes, Anneke

  2. Anneke Puissant zegt:

    Succes met beslissen en het allemaal te overwegen, alle wijsheid voor je keuzes toegewenst! Anneke P.

  3. Kelly zegt:

    My condolences on your losses. We have many pets and I try not to dread the inevitable illness, death and loss. [ hugs ] to you all, and what a wonderful cardboard fort for Alma and kitty.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s