kwetsbaar

Sinds de eerste dag van augustus ben ik ziek, bovenop de sarcoïdose. Het begon met een buikgriep, lastig en vervelend, ontwikkelde zich tot een ernstige buikgriep, naar en heel koortsig, en vervolgens kreeg ik er longontsteking en voorhoofdsholteontsteking bij. In twee weken tijd was er opeens een angstige situatie ontstaan, waarin ik volkomen lamlendig, met hoge koorts en veel pijn me af begon te vragen of ik nog wel beter werd. Van de hoge koorts kreeg ik ook nog rare migraine verschijnselen en had ik periodes het gevoel alsof ik met mijn ene oog LSD had geslikt terwijl het andere dapper zijn best deed om door te gaan.

Ik schrijf dit natuurlijk nu pas op, nu ik weer aan het opkrabbelen ben. Ik word dus weer beter van dit ziek zijn.

Maar ik voel me wel heel kwetsbaar. Mijn tevreden vakantiegevoel is verdwenen, mijn idee dat ik samen met de sarcoïdose het leven best wel aan kan, heeft een flinke knauw gekregen. Mijn idee dat ik het allemaal wel op de rails heb, klopt niet meer.

Voordat ik weer met Hobbes kan wandelen duurt nog wel een maand. Ik zit nu nog op een babyschema, met twee tot drie slaapjes overdag en ’s avonds vroeg naar bed. Als ik wat eet moet ik daarna even liggen. Ik kan nog maar een beperkte hoeveelheid zaken eten, en het zijn bovendien muizenhapjes. Ik heb nu al een paar weken mijn sarcoïdose medicijnen niet kunnen nemen, want die remmen de afweer, dus het is duimen dat de sarcoïdose niet weer gaat opspelen. Mijn kwetsbare evenwicht is in ieder geval weg.

Er zijn momenten geweest waarop ik alleen maar met een hele zwarte blik naar de rest van mijn leven kon kijken. Want dit kan altijd gebeuren, dat er een virusje langs komt en mij bij de kladden grijpt en niet los wil laten. Dus alle progressie die ik maak, kan zo maar te niet worden gedaan. En heeft progressie dan nog wel zin?

Maar vanochtend had ik trek in een glaasje karnemelk (vol probiotica!) en valt het goed. En we hebben courgettes in de tuin. En de zon schijnt door de bomen van de buren. En Hobbes kwispelt zo blij en legt zich vervolgens met een tevreden zucht naast mijn stoel. Ik durf weer te kijken naar wat er goed is. En verder zien we wel.

Over Josh Moll

Josh Moll, blogger over breien, thuissschool, sarcoïdose en hoogbegaafdheid
Dit bericht werd geplaatst in sarcoïdose, ziek. Bookmark de permalink .

8 reacties op kwetsbaar

  1. Lieve Josh, Gelukkig gaat het weer de goede kant op. Wat een innerlijke power heb je Josh!xxx

  2. happylivingandlearning zegt:

    Ach lieve Josh, dikke knuffel meis!!!!

  3. Mique zegt:

    veel sterkte om weer (opnieuw) alles te gaan oppakken, met muizenstapjes en babyslaapjes…

  4. Oei, wat zwaar moet dit zijn. Je afvragen of progressie nog wel zin heeft? Maar geen vreemde gedachte op een nieuw dieptepunt en weer een confrontatie met jouw kwetsbare balans. Ik herken hem. Goed om te lezen dat je al weer kan kijken naar alles wat goed is. Ik wens je alle kracht toe om te roeien met de riemen die hebt gekregen. XX Carla

  5. Ragna zegt:

    Hou vol meiske!
    Ik kan 100 andere dooddoeners bedenken om te zeggen, maar die heb je zelf vast ook al allemaal bedacht… Ik denk aan je!

  6. Sterkte Josh, zorg goed voor jezelf en hopelijk zie je dagelijks om je heen enkele lichtpuntjes dat je weer beter gaat worden. Groet, Wieke

  7. Judith Mertens zegt:

    Beste Josh, veel beterschap. Mocht ik voor je/jullie iets kunnen doen (al is het maar een boodschap of zo) dan kan vanzelf sprekend) groet Judith.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s