murw

En toen was het even op, mijn dapper doorgaan in deze kerstvakantie. Vanmiddag reed ik in mijn scootmobiel naar de dierenwinkel en onderweg lag er ergens een tegel los. Mijn scoot maakte een rare schuiver en mijn rechterarm knalde tegen mijn armleuning. De arm waarover ik 24 december (op de vreselijke ziekenhuisdag waarmee mijn kerstvakantie begon, toen drie specialisten nog even tijd voor me hadden) te horen had gekregen dat het er uit zag alsof er necrose in de botten van de pols zat. Necrose betekent afsterven. De randen van twee botten waren al brokkelig. Logisch dat het pijn deed. Tijdens mijn ongelukkige schuiver op de stoep viel ik bijna flauw van de pijn. En nu doet het nog steeds drie keer zoveel pijn als daarvoor. Donderdag krijg ik een MRI van de arm.

Opeens kan ik nog moeilijk dapper afwachten. En vind ik het zoveel. De zeven specialisten die zich over me ontfermen omdat sarcoïdose in mijn hele lichaam zit. De operatie die ik binnenkort aan mijn neus kan verwachten zodat ik misschien verlost word van de constante piep in mijn oor. De operatie waar ik nog steeds over na moet denken (en die ik steeds uitstel) aan mijn linker oog, dat wordt namelijk nog steeds slechter. Wat er nu weer aan de hand is met mijn botten, zit het alleen in de pols of is er nog meer aan de hand? En wat kunnen we er sowieso aan doen, aan afstervende botten? De kalender die al weer vol staat met ziekenhuisafspraken. Mijn lijf dat al weer helemaal veranderd is door de prednison. De hoeveelheid medicijnen die ik moet slikken. Bah, ik ben het zo zat!

Twee weken geleden zei de internist nog tegen mij dat ik me wel moest realiseren dat ik heel erg ziek ben. Maar dat wil ik helemaal niet. Ik zorg wel goed voor mezelf en houd rekening met wat ik wel en niet kan, maar verder wil ik me helemaal niet realiseren dat ik zo ziek ben. Ik leef namelijk liever. Maar nu is het even moeilijk, mijn struisvogelkoppie is met één ruk uit het zand getrokken en ik ben bang.

Ik ben bang voor het langzaam aftakelen, ik ben bang voor de pijn die er nog op me ligt te wachten, ik ben bang dat ik dood ga voordat Alma groot is, ik ben bang dat het te snel gaat, ik ben bang dat ik zuur en mopperig word, ik ben bang dat ik niet meer kan breien. Om maar een paar dingen op te noemen…

Over Josh Moll

Josh Moll, blogger over breien, thuissschool, sarcoïdose en hoogbegaafdheid
Dit bericht werd geplaatst in algemeen. Bookmark de permalink .

25 reacties op murw

  1. Pollewopje zegt:

    Je hebt er helemaal niks aan, maar ik wil je, met tranen in mijn ogen, je een geweldige, zachte, knuffel geven. Ik kan niet zeggen: het komt allemaal goed, was t maar waar! Ik kan alleen meekijken, meelezen en hopen dat daardoor de pijn en angst wat verlicht kunnen worden. Veel sterkte wens ik je toe

  2. baasbraal zegt:

    sh*t Sh*t SH*T!!!! Je hebt in ieder geval nog genoeg pit om er een logje over te schrijven, Hoop dat het oplucht, zodat je weer met nieuwe moed en frisse tegenzin er tegenaan kan gaan. Hiervandaan wordt heel veel positieve energie en bewondering voor je veerkracht (ook al is ie even op) naar je toegestuurd.

    • Josh Moll zegt:

      Bedankt! Ja, een logje helpt. Om het eerlijk onder ogen te zien en om het evne van me af te schrijven. En ook omdat mensen zo lief reageren en dat troost biedt.

  3. O, Josh, wat ontzettend verdrietig allemaal. Was er maar pil die overal tegen hielp. Tegen sarcoïdose, tegen hartenpijn, tegen zielsverdriet, tegen angst. Ik wens je ware Vrede. Vrede in je huis en in je hart. En moed, en geluk en heel veel wijsheid! Liefs!

  4. Hi Josh,

    Wat ongelovelijk heftig allemaal zeg. Ik kan me zo goed je angst voorstellen.

    Ik kan niet veel doen, maar wilde je laten weten dat ik aan je denk.

    Liefs, Juliette

  5. Mariska zegt:

    Hoi Josh,

    Hier word ik heel stil van… ik denk aan je en aan je gezin.

    Mariska

  6. judith mertens zegt:

    Ha Josh, gisteren zagen we elkaar en had je een goeie dag…..en nu dit.
    Hou je taai en schroom niet om iets te vragen als je wat “burenhulp” nodig hebt! Judith

  7. Chaja zegt:

    Eerst toegeven aan je verdriet omdat die zo ellendig reeel is en dan – na een dag of wat – verder gaan met je leven. Een andere optie is er niet.
    Houd van je

  8. kungslilja zegt:

    O, bah! Ik weet niet goed wat ik moet schrijven. Ik wil van alles zeggen, maar het lukt niet. Ik denk aan je en veel sterkte!

  9. Ragna zegt:

    VERDOMME ZEG!
    En verder wat iedereen hierboven al zegt.. Ik ben er stil van…
    Meuh!!

    *knuffelt*

  10. Josh, van mij ook zo’n warme, zachte knuf. Ik zou ook bang zijn voor al die dingen die jij noemt en nog veel meer. Ik denk dat, als ik zo ziek was, m’n ziel/geest vol onbegrip naar m’n lijf zou kijken en het vragen waarom het me in de steek liet. Dat is toch bijna niet te bevatten? Voor mij ben je geen dag veranderd sinds die mooie dag met andere families in Zeeland omdat je, via deze blog, nog altijd helder, open, liefdevol en eerlijk spreekt en dezelfde mooie Josh bent. Dank je wel dat je blijft delen, je helpt me evenwicht bewaren en vaker vieren wat ik te lang als vanzelfsprekend heb beleefd.

  11. Ik kan niet goed breien, maar kan ik vanuit hier iets anders opsturen waar je blij van wordt? x

    • Josh Moll zegt:

      van die “over de top” cake decoraties, zoals er alleen in Engeland bestaan? Daar krijg ik nu al een grijns van op m’n gezicht 🙂 Hartstikke lief!

  12. pauline zegt:

    Lieve Josh, Ik mis je en ik denk aan je!

  13. Miren zegt:

    Ik heb met pijn in mijn hart gelezen wat je overkomt. Ik wist niet dat het zoveel was. Ik wens je heel veel sterkte en een dikke knuffel.
    Miren

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s