the king’s speech

Gisteravond zagen we met z’n drie The King’s Speech. Ik vond het opnieuw een mooie film. We eindigden allemaal met tranen. Alma’s tranen vloeiden het meeste.

Het was mij niet gelijk duidelijk welk stuk in de film haar tranenvloed had aangezet. Waren het onze vochtige ogen? Of was het begin van de oorlog, aan het einde van de film, de oorzaak? Of de kwetsbare man die zo graag wilde kunnen spreken en zo dapper doorworstelde? Een combinatie van laat naar bed, moeilijke week, emotionele film?

In bed vertelde ze dat Lionel, de stottertherapeut uit de film, haar aan Perola deed denken. Dat was haar dyslectietherapeut, de vrouw die haar heel erg heeft geholpen met lezen, een paar jaar geleden.

Het was haar eigen worsteling met taal die ze terug zag. Het enorm willen en dat het dan toch niet lukt. En dat er dan iemand is die je kan helpen.

Vandaag geniet ze extra van het lezen.

Over Josh Moll

Josh Moll, blogger over breien, thuissschool, sarcoïdose en hoogbegaafdheid
Dit bericht werd geplaatst in alma is alma, dyslexie, film, lezen. Bookmark de permalink .

Een reactie op the king’s speech

  1. Lori zegt:

    i still haven’t seen that film! it’s on my to-watch list. 🙂

    love to both of you! xoxoxo

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s