stresskip

Als moeder kan je nog zo goed zijn in loslaten en in het moment leven, maar soms schiet de stresskip toch in me los. Gelukkig meestal pas als de zenuwslopende situatie voorbij is. En zoals iedereen weet heb je dan koekjes nodig of chocola.

Alma was uit logeren. Helemaal zelf en alleen. Met de trein naar Delft. Alles ging goed op de heenreis, alle zorgen waren besproken van te voren, maar het was een fluitje van een cent. De eerste avond hadden we, terwijl wij ons dapper op een terras hadden gewaagd, een telefoonestafette over een loslatende beugel. Dat konden we allemaal aan en de rimpeling in de ontspanning werd vakkundig door de mama’s weggewerkt. De logeerpret kon verder gaan, want pret hadden ze! Toen volgde er een bar slechte nacht op het logeeradres. Ook die rimpeling werd opgelost, door vakkundig topoverleg met vervolgafspraken. De tweede nacht verliep probleemloos en de dag was sowieso weer top geweest. Maar op de terugreis was er eerst één probleem, tussen Eindhoven en Weert reden geen treinen en moest ze met de bus. OK, papa zat net in de auto om naar Eindhoven te rijden toen er opnieuw opgebeld werd, door een inmiddels erg moeie en benauwde Alma met probleem nummer twee. Er was een ongeluk gebeurd op het spoor, en de trein ging helemaal niet meer naar Eindhoven, hij stopte in Tilburg en papa nam de telefoon niet op! Heleboel geruststelling later en de afspraak dat ze sowieso door haar vader naar huis gebracht zou worden, hoe dan ook! ging ik proberen Sytze te bereiken. Dat lukte… Nog heleboel telefoontjes later zit ze inmiddels bij haar papa in de auto, klinkt haar stem een octaaf hoger, heel wat harder en vrolijker en zijn ze hopelijk met een ruim uur weer thuis.

Ik heb inmiddels een stuk chocola achter m’n kiezen en ga maar eens slapen tot ze terug zijn. Adem uit, adem uit…

Over Josh Moll

Josh Moll, blogger over breien, thuissschool, sarcoïdose en hoogbegaafdheid
Dit bericht werd geplaatst in alma is alma, experiment, uitje, vrienden. Bookmark de permalink .

3 reacties op stresskip

  1. Klinkt in mijn oren/ogen als een zeer liefdevol, zorgzaam, betrokken, gezond gezinsleven. En precies zoals het hoort te gaan als je kind wat dagen de grote wereld ingaat en wat hobbels tegemoet treedt. Mooi verhaal. Slaap en choco zijn wel verdiend. 🙂

  2. Chaja zegt:

    Grijns. Wat doe je trouwens met een loslatende beugel?

    • Josh Moll zegt:

      In dit geval elke paar minuten achter een ander stukje van de beugel haken en inmiddels bijna op weg naar de orthodontist *grijns*

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s