stroomversnelling

We gingen dus het Krijtlandpad afwandelen, en het begon op een mooie vrijdag, een beetje mistig, een beetje nat en een beetje zonnig. We liepen omhoog en we liepen omlaag en dit herhaalden we. Alma ging anderhalve kilometer terug, want ik was bij het plassen mijn telefoon verloren, ik hoefde alleen tot het laatste bankje. We raakten de weg een beetje kwijt en vonden hem weer. Ik raakte ons boekje kwijt, maar Alma vond het weer, gelukkig maar een klein stukje terug. We werden erg moe, ik van de gewone weg en Alma van de zware rugzak en de extra stukken lopen. Hobbes zat vast aan mijn buikriem en trok me de heuvel op.

IMG_1687.JPG

IMG_1685.JPG
Aan het einde van de dag kwamen we aan, de laatste 500 meter kwam opeens de regen met bakken uit de lucht. We hadden een hotel als een kasteel, met een heerlijke douche, roomservice in bed, een bedje voor Hobbes en een enorme tv. Alleen ’s nachts werd ik ziek en kreeg ik koorts. Sytze kwam ons ’s ochtends halen want alle energie was op.
Na twee dagen in bed ging het wel weer, genoeg om te gaan slapen in het ziekenhuis in Heerlen. Ik werd weer helemaal volgeplakt met electroden en kreeg deze keer een kapje op waardoor ik extra lucht kreeg. Ondanks al die dingen kon ik toch slapen. Het uitzicht is altijd prachtig:

IMG_1676.JPG Ik keek over het terrein waar we gelopen hadden.
Woensdag hadden we overleg in het ziekenhuis hier, over de operatie. Ze durven geen narcose aan, dus het wordt een block met een roesje. En de operatie is over drie weken… Alleen moest daarvoor wel het beademingsapparaat geregeld zijn.
Vandaag kreeg ik te horen dat de testen van maandag eenduidig waren, met het apparaat had ik geen zuurstofdips meer. Dus vanaf dinsdag slaap ik met een beademingsapparaat. Hopelijk ben ik dan in een zo goed mogelijke conditie als ik geopereerd word.
Ik geniet nu zoveel mogelijk van knutselen met anderhalve hand. We weten niet hoe het gaat worden na de operatie, hoe lang het gaat duren voordat ik dat weer kan. En ik train de linkerhand…

IMG_1680.JPG
In ieder geval hebben we nu zelfbeschilderde kopjes voor cappuchino en jasmijnthee.

Over Josh Moll

Josh Moll, blogger over breien, thuissschool, sarcoïdose en hoogbegaafdheid
Dit bericht werd geplaatst in knutselen, revalidatie, sarcoïdose. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s