Op één van de maillijsten, die te maken hebben met thuisonderwijs, waar ik lid van ben kwam het onderwerp ‘wat is er te lezen voor beginnende lezers die de standaard AVI boekjes zat zijn?’ langs. En onderwerp dat precies op een goed moment kwam. Want Alma wil wel lezen, maar de boeken die ze wil lezen zijn nog te moeilijk, daar wordt ze ontzettend moe van en om nu de hele Blauwe Maan serie van Tonke Dragt voor de zoveelste keer te gaan lezen, daar had ze ook geen zin in.

Bij de adviezen kwam de serie Bolleboos langs, en ja hoor het boek Zwervertje was een groot succes.

De Roskam serie kwam langs, van Vivian den Hollander en ja hoor dat was een super succes voor zo’n paardenmeisje. Het eerste boekje dat we bij de bieb leenden ging er in één middag in.

Wel nog steeds met mij ernaast, nog steeds leest ze alleen als ik ook op de bank zit. Alhoewel … al het studeren in de encyclopedie en het bladeren in de inmense stapel duckies wordt toch ook steeds meer lezen in plaats van kijken.

Kortom: iedereen bedankt voor de leestips, wij hebben voorlopig nog wat te lezen!

Twee weken geleden ben ik ook weer gaan paardrijden. Bij Fré, de paardrijjuf van Alma. Ondanks mijn lastige gewrichten en zere botjes is het heerlijk. Ik heb vroeger jaren en jaren gereden, maar al heel lang niet meer en bij haar durfde ik het wel aan. Ik rij zonder bit en zonder zadel en de eerste keer duurde het een tijd voor ik me kon ontspannen. Vandaag ging dat veel sneller en ik voel me een koningin op een paard als ik zo door het limburgse land rijd. Ik ben zelf een paar keer harder dan stapvoets gegaan …

Zo ontspannen als Alma ben ik nog niet, maar haar voorbeeld wil ik graag volgen …

Vandaag eindigde onze rekenles met fantaseren:

We zijn begonnen met de staartdeling, eerst heel simpel, zodat ‘ie altijd uitkomt, en vervolgens wat moeilijker. Aan het einde van de les bleek dat Alma eigenlijk de sommen zo makkelijk vond dat ze niet begreep wat voor zin de staart van de staartdeling nu had. Dus maakten we een wat moeilijker som (zie rechtsboven): 7932 : 3. Daar kwam een lekkere staart aan te hangen en daar begreep ze het nut van. Maar … (een veel gebruikt woord bij Alma) ik had toch gezegd bij vermenigvuldigen dat je juist niet zo’n lange rij onder elkaar moest maken!! Daar had ze gelijk in en er kwam een volgend voorbeeld aan te pas: 2345 x 3456. We losten de vermenigvuldiging op en daarna begonnen we aan de lijst als je getal voor getal zou gaan vermenigvuldigen, en dat werd zo’n lijst dat ze na 5 getallen al zei dat ze het nu wel snapte.

Vervolgens zei ze, terwijl ze naar de uitkomst van de vermenigvuldiging keek: “stel je voor dat we zoveel geld hadden…, nee, twee keer zoveel, nee, drie keer zoveel, wat zouden we dan allemaal kopen?” En toen gingen we los:

• een boerderij met

koeien

paarden

varkens

schapen

poezen

en knechten (zodat je naar de andere huizen kan)

• een huis in Amsterdam
• een huis aan zee
• een nieuwe auto
• een camper
• lekker uit eten
• 500 bruisballen
• eigen computer
• heel groot ijsje
• heel veel ballonnen
• op je eigen paard naar de supermarkt (en toen was er geen plek meer op het bord)
• een open haard in elke kamer
• op reis naar een tropisch eiland, zoals Nim
• een eigen windmolen en zonnepanelen zodat we de natuur beschermen
• een wereldreis op de paarden maken en elke nacht kamperen
• genoeg geld geven aan dingen voor de natuur
• en dan ben ik zo tevreden dat ik niets meer weet …

Wat is fantaseren soms toch heerlijk. Net alsof je even alle dingen hebt en je daarna heel tevreden kan zijn.

Zaterdag was de crematie van ons medekoorlid, een mooie dienst met veel verhalen van vriendinnen en vrienden en veel zingen. Mooi, emotioneel, vermoeiend en verdrietig.

Zondag zijn Alma en ik bij een hele kleine school in het groen gaan kijken, vlak bij ons, in het heuvelland. Ze organiseerden een speurtocht en daarna kon je pizza’s bakken in een houtoven. Het was een fijne sfeer, we kwamen oude vrienden tegen, en ik dacht even: “als Alma hier nu eens part-time heen kon gaan”. ’s Ochtends bij mij en ’s middags hier, met andere kinderen spelen, leren en buiten zijn. Alma liep er zo tevreden rond en we konden samen en elk voor zich de boel rustig bekijken. Aardige leerkrachten, fijne BSO, zonder TV en computer…

Maar toen we terugfietsten zei Alma: “Ik wil er best wel eens heen hoor, het lijkt me er best fijn, maar niet voor elke keer en niet voor altijd. Ik wil niet weg bij de thuisschool. Af en toe een middagje …”.

Daar ging mijn fantasie. Ze is zo duidelijk in wat ze wil.

Vandaag liet ze ook zien dat ze nog helemaal niet opschoot met spellen. Alle dingen die ze vorige week met veel plezier zich eigen had gemaakt deed ze vandaag helemaal fout. Alsof ze me duidelijk wilde maken dat ze nog helemaal niet toe was aan leren op een school, maar alleen kon werken als ik naast haar zat en haar door mijn aanwezigheid de ruimte gaf om te werken.

Ik werd boos van de hele situatie. Ik ben nu al een aantal jaar de rots in de branding in ons gezin, mijn taak is het om op de bank te zitten en er te zijn. En elke keer als ik er maar over denk om van die bank af te gaan krijg ik door dat dat nog niet de bedoeling is.

Gelukkig was daar P. bij wie ik even kon uithuilen terwijl Alma bij Fré en Hrefna was. En ik bedacht bij P. ineens dat ik gewoon zou gaan bellen met de kinderclub, of Alma ook op maandag en dinsdagmiddag kan komen. En dat kan en Alma vindt dat wel fijn. Het is maar kort, drie uurtjes, maar in die tijd kan ik net ongestoord werken en dat is fijn en daar word ik ontspannen van. Ik heb op het moment zoveel werk, door het werk dat ik op me heb genomen, voor N. en werk waar ik daarvoor al ‘ja’ tegen had gezegd. En als ik alles moet afraffelen wordt ik boos en gespannen, drie uurtjes op een dag maken heel veel uit.

Er is gelukkig altijd wel weer een oplossing…

Vanaf deze week wordt er veel op het bord gewerkt, op verzoek van Alma. Grote vermenigvuldigsommen worden op het whiteboard uitgewerkt, met veel plezier en over het algemeen met verbazingwekkend gemak:

Op het schoolbord, aan de andere kant van het whiteboard, verschijnen lange lijsten woorden:

 We bespreken de spellingsregels. Alma wil weten hoe het allemaal moet, ze is het zat om niet te weten hoe het echt moet. Na uitleg spelt ze steeds meer woorden, en maakt steeds minder fouten, terwijl ik ze in mijn mooiste blokletters opschrijf. Sinds vandaag ook woorden waar twee regels tegelijk bij horen: dwaas – dwazen. Ze vindt het leuk, ze is beretrots als ze het zomaar goed spelt, ze wil nog een keer alles wegvegen en nog een nieuwe lijst. Ze legt me uit dat de ‘en’ altijd een medeklinker erbij wil anders voelt ze zich niet veilig, ze zegt dat een klinker aan het eind van een lettergreep ook alleen kan zingen, want er houdt geen medeklinker hem tegen. Ze maakt de regels zo begrijpelijk voor zichzelf. Ik geniet en beweeg mee op ge golven van haar leren.

Het houdt me bij het leven, met beide voeten op de grond. Want ook N. is nu gestorven, in haar slaap vergleden. Zaterdag gaan we weer zingen om een kist van een dierbaar mede-koorlid. Het is een verdrietig jaar met drie vriendinnen die gestorven zijn.

Al een paar weken lees en kijk ik heel veel in ‘An Illustrated Life’ van Danny Gregory. Een prachtig boek met de ondertitel: Drawing Inspiration From The Private Sketchbooks Of Artists, Illustrators And Designers. Het boek maakt de ondertitel helemaal waar.

Ik was al begonnen met meer te tekenen door dit boek, gewoon in mijn agenda of dagboek, maar gisteren heb ik de stoute schoenen aangetrokken en zo’n prachtig Moleskine tekenboek gekocht. Niet eens één, maar gelijk twee! voor tekenen en voor werken met waterverf. (Wie de Moleskine boekjes niet kent, kijk hier maar, het boek dat ook Picasso en Hemingway gebruikten…..)

En het maakt me heel gelukkig.

Van de weeromstuit is Alma natuurlijk ook meer gaan tekenen. Ik ben daar heel blij mee, ik denk vaak dat Alma andere talen of expressiemogelijkheden nodig heeft om haar rijkdom aan beelden te verwerken en te delen.

een mandje pruimen

drinken in een restaurant, wachten op het eten

vrije fantasie van mijn theekopje

Ik ga ook nog de andere boeken van Danny Gregory bestellen (Everyday Matters en The Creative License).

Vandaag was het de eerste dag dat ik niet hoefde te werken sinds twee weken en dat was fijn. We hadden een hele luie ochtend, namen de tijd om de houtkachel aan te maken en genoten van de rust. ’s Middags kon ik Alma naar paardrijden brengen en het was heerlijk om door de wind te fietsen naar de Pietersberg. Wervelende bladeren gingen omhoog en weer omlaag en soms stroomden ze als een lange sliert door de straten. Het was niet koud en de regen was zo vriendelijk om voor ons een pauze in te lassen.

Ons leven is de laatste tijd ook onderhevig aan de herfstwind. Alles waait op en neer, en soms worden we door de wind meegevoerd.

We denken al een tijdje over verhuizen, maar er zijn veel praktische bezwaren en opeens door de ziekte en het gaan sterven van een vriendin ontstaat er een financiële mogelijkheid, omdat ik een deel van haar werk overneem. Werk waar ik wel even helemaal in moest duiken en dat me alle kanten opduwde, een verdrietige kant: elk mailtje waar ik op moet reageren is aan haar gericht, en een blije kant: doordat het werk is dat maandelijks terugkeert is er opeens een vaste inkomensbron, een groot goed voor een kleine zelfstandige. Ook de mogelijkheid tot verhuizen heeft veel kanten, waarheen, wanneer, gaat grote zoon nog mee in het gezin en als we nu toch aan het nadenken zijn waarom eigenlijk?

We hebben sinds de zomer een ander gezin, een grote zoon die zelfstandig is, niet meer volgens de structuur van de school hoeft te leven, zijn eigen geld verdient en een andere zelfstandigere plaats inneemt. Ook dat gaat soms stormachtig.

En Alma, die meer behoefte heeft aan samenzijn met andere kinderen, maar wel met een bepaald soort kinderen. Liefst ook gevoelige kinderen, vaak ook kinderen die thuisonderwijs krijgen. Dat is een hoop gereis door Nederland en België. Er wordt wat af gelogeerd bij nieuwe en bij al vertrouwde mensen en bij ons thuis.

Vanmiddag hebben we samen zitten tekenen bij de houtkachel, na het paardrijden, na de thee en de zelfgebakken kleine cakejes. Ik heb de kachel getekend, Alma mijn kopje thee. Wat een rust.

En toen had ik het even héél druk, geen tijd om te schrijven over leuke uitjes, mooie leerprocessen, logeerpartijtjes en andere dingen. Er moet gewerkt worden als er tijd over is, naast alle thuisschool dingen. We komen terug met verhalen en foto’s als er weer tijd is…

Vandaag vielen we toch opeens met onze neus in de boter! Er was een kinderconcert, in het kader van de kinderboekenweek, door leden van het LSO en er waren zomaar nog kaarten. Ze speelden ‘De Bremer Stadsmuzikanten’, naar het sprookje van Grimm, op muziek gezet door Franz Tischhauser. En het was heel erg leuk gedaan. Ze spelen het op 18 oktober nog een keer, in Schunck, in Heerlen.

Er was een verteller, die zoveel stemmen had dat haar stem net een instrument was, de fagot was de ezel, de hobo was de kat, de fluit was de haan, de clarinet was de hond en de piano was alle rovers tegelijk. Er was na het concert gelegenheid om met de muzikanten te praten, en op hun instrumenten te spelen. Dat heeft Alma vol overgave gedaan.

Praten met Mourik Jan Heupink, de pianist.

Improviseren op de vleugel, net weer anders dan de piano thuis.

Ja, het lukt, er komt geluid uit!

Zo'n fagot is heel groot, maar makkelijker om geluid uit te krijgen dan een hobo.

Met heel hard blazen komt er een heel klein beetje geluid.

Als je weet dat je bij de fluit er niet in moet blazen, maar er overheen gaat het goed.

Wat een aardige mensen allemaal, wat een geluk om zomaar op al die instrumenten te mogen spelen.

En toen was het nog niet afgelopen er was ook nog een workshop in het kader van de tentoonstelling over Fiep Westendorp: Kattenkwaad en Smeerpoetsen. De kinderen gingen de tentoonstelling bekijken, en het is heerlijk om een tentoonstelling te bekijken vol met het feest der herkenning, en daarna knutselen met Pim en Pom. Er was een vriendinnetje bij het concert en die ging ook mee knutselen, allemaal fijn.

Op de fiets terug vertelde Alma me honderduit. Maar het mooiste was wel dat Fiep Westendorp nooit de dingen recht tekende, altijd waren ze krom of scheef en toch was ze een hele beroemde tekenaar die gewoon betaald werd voor haar tekeningen. Want die manier van tekenen was juist zo mooi en leuk. Een nieuw inzicht voor een perfectionistisch meisje.

Ik had al eerder verteld dat Alma opnieuw leert schrijven. En ja, het werkt.

We hebben de afgelopen week elke dag zes woorden geoefend (naast de letters schrijven met de oefenbladen). Elk woord schrijf ik op, met een zwarte stift op een wit vel of op een whiteboard. Alma kijkt naar het woord, spelt het woord en maakt er een foto van in haar hoofd. Vervolgens spelt ze, met ogen dicht, het woord waarvan ze een foto heeft in haar hoofd en schrijft ze het op. Daarna controleert ze zelf of ze het woord goed heeft geschreven. Dit vindt ze een leuk spel.

Maar nu komt het: vervolgens vraag ik haar om twee keer een zin te maken, met in een zin twee woorden die we net geoefend hebben. Ze schreef woensdag de mooie zin ‘De hond zit de poes.’ (naar aanleiding van de lijst woorden die ze in het museum had geschreven, zie hier). Ze leest de zin en zegt zelf: “Hé, dat klopt niet, daar staat zit en het moet ziet zijn.” Yes, yes, denkt mama!!! En zonder te mopperen verbetert ze zit in ziet.

Vandaag weer: ‘De herfst kwm naar ht bos.’ “Hé, mama, ik ben een paar klinkers vergeten, zo kan ik de woorden niet lezen. Er moet een a bij en een e.” Ook dat was zo gepiept.

Dit is nog eens oogsttijd voor ons!