Deze week eten we elke dag taart of ijs.
Maandag kregen we, na een jaar onderzoeken en interventies, eindelijk Alma’s dyslexieverklaring en aten we rijstevlaai om dat te vieren. Mensen die dit blog al langer volgen, weten dat dit inderdaad een reden is voor taart. Allereerst weten wij al lang dat Alma dyslectisch is, en niet zo’n beetje ook, dus we schrikken er niet van. Vervolgens is de verklaring weer een stapje dichterbij de toestemming van de overheid om thuisonderwijs te mogen geven. Voor kinderen met een dubbele diagnose, “twice exeptional kids” heet dat in het Amerikaans, aan de hoge kant van de IQcurve, bestaat er in Nederland geen geschikt onderwijs. Als laatste hadden we zelf erg behoefte aan taart, uiteindelijk hadden we meer dan een half uur moeten luisteren naar iemand die ons had proberen uit te leggen hoe Alma bij allerlei testen keer op keer ‘door de mand was gevallen’ en die aankwam met vragen zoals ‘gebruikt u wel eens luisterboeken’ en dan met een boek zo ver onder Alma’s niveau en verlangen aankwam, dat het genant werd. De rijstevlaai was lekker!
Dinsdag was ik een ochtend in het ziekenhuis en werd er door 4 artsen in het oog gekeken met lenzen en felle lampen. We kregen uitleg over de risico’s (als je plakband van papier aftrekt komen er vezeltjes papier mee, dat gebeurt ook vaak als we dat vlies van het netvlies halen. Aiks!), we kregen uitleg over de achteruitgang van het gezichtsvermogen (misschien kwam dat wel van de half afgestorven oogzenuw, restant van de vorige sarcoïdose aanval) en misschien loste deze operatie wel niks op. Kortom, nog een paar maanden uitstel, dan nieuwe onderzoeken om te kijken hoe ver het achteruit gaat in die maanden, en dan pas beslissen. Nog wat bloedprikken later hebben we thuis de rest van de rijstevlaai opgegeten. Nog steeds lekker.
Dinsdag middag regelde Sytze, terwijl ik sliep en vastbesloten was niet meer uit bed te komen tot hij de telefoon van de internist had opgenomen, alle dingen met de vervelende internist die er te regelen waren. Het betekende wel dat ik nog eens naar het ziekenhuis moest om bloed te laten prikken, maar dat had ik er voor over. Met Alma ging ik daarna ijsjes eten bij de ijsboer om de hoek. Lekker!
Woensdag kon ik geen pap meer zeggen. Ik had een eindeloos luie ochtend met Alma, met mijn snel groeiende sjaal onder de handen, een nog luiere middag terwijl Alma naar de ponyclub was, en Sytze kookte heerlijk eten voor het hele gezin, met Lemon Milano toe! Alweer taart. Ondanks een pond mascarpone en room ging de taart schoon op. Daarna konden we allemaal geen pap meer zeggen.
Donderdag was ik nog steeds aan het bijkomen van het ziekenhuis gebeuren, ik ben door de plotselinge weersverandering ook behoorlijk duizelig (de barometer in mijn hoofd moet zich aanpassen aan drukverschillen) en zijn we na een lamlendige dag na het eten in de stad een ijsje gaan eten. Op de scoot kan ik niet omvallen 
. Na het ijsje zijn we langs de Maas teruggereden, even het kleine natuurgebied in gegaan en hebben Alma en Hobbes met hun pootjes in de Maas gebadderd. Allebei erg opgewonden, allebei nat en modderig, en allebei vervolgens erg moe en tevreden naar bed.
Hobbes is een erg leuke aanvulling bij ons drie, we genieten erg van het grote puppy enthousiasme, hij doorstaat manmoedig elke knuffelaanval van Alma en hij vrolijkt me erg vaak op.
Ik ben benieuwd of Alma zometeen rabarbertaart wil bakken. Ik heb nog wel geen reden, maar er is rabarber in de tuin die erom vraagt opgegeten te worden.
