Zaterdag was de crematie van ons medekoorlid, een mooie dienst met veel verhalen van vriendinnen en vrienden en veel zingen. Mooi, emotioneel, vermoeiend en verdrietig.
Zondag zijn Alma en ik bij een hele kleine school in het groen gaan kijken, vlak bij ons, in het heuvelland. Ze organiseerden een speurtocht en daarna kon je pizza’s bakken in een houtoven. Het was een fijne sfeer, we kwamen oude vrienden tegen, en ik dacht even: “als Alma hier nu eens part-time heen kon gaan”. ’s Ochtends bij mij en ’s middags hier, met andere kinderen spelen, leren en buiten zijn. Alma liep er zo tevreden rond en we konden samen en elk voor zich de boel rustig bekijken. Aardige leerkrachten, fijne BSO, zonder TV en computer…
Maar toen we terugfietsten zei Alma: “Ik wil er best wel eens heen hoor, het lijkt me er best fijn, maar niet voor elke keer en niet voor altijd. Ik wil niet weg bij de thuisschool. Af en toe een middagje …”.
Daar ging mijn fantasie. Ze is zo duidelijk in wat ze wil.
Vandaag liet ze ook zien dat ze nog helemaal niet opschoot met spellen. Alle dingen die ze vorige week met veel plezier zich eigen had gemaakt deed ze vandaag helemaal fout. Alsof ze me duidelijk wilde maken dat ze nog helemaal niet toe was aan leren op een school, maar alleen kon werken als ik naast haar zat en haar door mijn aanwezigheid de ruimte gaf om te werken.
Ik werd boos van de hele situatie. Ik ben nu al een aantal jaar de rots in de branding in ons gezin, mijn taak is het om op de bank te zitten en er te zijn. En elke keer als ik er maar over denk om van die bank af te gaan krijg ik door dat dat nog niet de bedoeling is.
Gelukkig was daar P. bij wie ik even kon uithuilen terwijl Alma bij Fré en Hrefna was. En ik bedacht bij P. ineens dat ik gewoon zou gaan bellen met de kinderclub, of Alma ook op maandag en dinsdagmiddag kan komen. En dat kan en Alma vindt dat wel fijn. Het is maar kort, drie uurtjes, maar in die tijd kan ik net ongestoord werken en dat is fijn en daar word ik ontspannen van. Ik heb op het moment zoveel werk, door het werk dat ik op me heb genomen, voor N. en werk waar ik daarvoor al ‘ja’ tegen had gezegd. En als ik alles moet afraffelen wordt ik boos en gespannen, drie uurtjes op een dag maken heel veel uit.
Er is gelukkig altijd wel weer een oplossing…