‘t Is een gekke bedoening hier, maar het werkt toch nog steeds. We zijn flexibele mensen, dat is nu toch wel bewezen.

Vanaf de bank, vanuit bed, met alle technologische hulpmiddelen, een chauffeur, een grote zoon als hulp in de huishouding en de kinderclub lukt het ons om de thuisschool gewoon draaiend te houden. We doen heel veel virtuele boodschappen met groot geld en met klein geld (gaat prima vanaf de bank en op de computer met de CD van Ambrasoft), Alma leest me voor met plezier want de noodzaak is duidelijk, we oefenen taal (lidwoorden, zelfstandignaamwoorden en bijvoeglijkenaamwoorden) waarbij maar weer duidelijk wordt dat Alma een uitstekend verbaal gevoel voor taal heeft, zolang ze het maar niet hoeft op te schrijven is er niets aan de hand…

Er wordt gekookt en afgewassen, ik word verzorgd, er worden kruiken gevuld, dekens worden aangedragen waar ik maar wil liggen, ik mag de muziek kiezen en Alma zoekt hem op, ook dit zijn allemaal vaardigheden die ze nu leert.

We bestuderen de spijsvertering om te leren waarom ook de goede bacteriën sneuvelen bij zulke hoeveelheden antibiotica en wat dat met je doet. En wat is het verschil tussen goede en slechte bacteriën eigenlijk? De infuusnaald in mijn hand wordt bestudeerd (ik voel me een soort bionic woman ermee), hoe kan het dat het infuus open blijft? dus de bloedsomloop en de bloedplaatjes komen aan de orde.

Kortom, elk nadeel heb z’n voordeel en in dit geval is het een snelcursus zelfstandigheid en dingen doen zonder mama.

En gisteren stond in de krant dat 65.000 mensen in Nederland al een handtekening hebben gezet om mij sneller beter te krijgen! (http://nos.nl/artikel/135037-aandacht-gevraagd-voor-ziekte-van-lyme.html)

voor de geïnteresseerde volgers, even snel: het is een besmetting met de ziekte van Lyme. Voorlopig elke dag voor een paar uur naar het ziekenhuis voor heel veel antibiotica om de beesten eruit te pesten. Verder thuis, zolang het lukt. Twee weken tot zes weken, afhankelijk van de hardnekkigheid. Hopelijk geneest de oogzenuw dan weer.

Nu weer snel op de bank, onder een dekentje.

Gisteravond hebben S. en ik de film “Where the wild things are” gezien. (Kijk hier naar de preview: klik.)

We wilden deze film zien om verschillende redenen. De regisseur (Spike Jonze) maakt mooie films, Dave Eggers, die eraan meewerkte schrijft mooie boeken, en heeft over deze film een goed besproken boek geschreven (nog niet gelezen). Het boek “Max en de maximonsters” van Maurice Sendak, de inspiratie voor de film is een mooi en indrukwekkend boek. We wilden er ook naar kijken om te bepalen of dit al een film voor Alma is, want de thematiek past wel degelijk bij haar. We wilden er ook naar kijken omdat we ons leven vaak wel erg wild vinden, met alle grote gebeurtenissen, en weinig externe ankerpunten.

Het was een mooie film, zeker de moeite waard.

De woede van de jongen Max, het contact willen maken op de moeilijke manier, de heftigheid van zijn emoties het was allemaal heel goed gefilmd. Ik kon heel vaak Alma er zo overheen plakken in haar jachtluipaardenpak. Uiteindelijk liever bijten dan loslaten en de schrik over je eigen gedrag, allemaal super herkenbaar.

Ook het gevoel van wanhoop, van eenzaamheid, van er in je eentje tegen aan moeten. Prachtig zichbaar gemaakt.

Het verlangen om de koning van de wereld te zijn, om jezelf zo te zien. Het genot om de koning te mogen zijn, om rondgedragen te worden door een wild monster terwijl je zijn koning bent. Wat een duidelijk kinderverlangen werd er getoond.

En ook het verlangen om zo gekoesterd te worden, helemaal op te gaan in de koestering van een groot warm liefdevol lijf. Prachtige monsters waren het, je wilde ze zo allemaal meenemen naar ons eigen bos.

Maar toch was het ook net niet helemaal wat ik hoopte. De wereld van de monsters was net te weinig verbonden met het echte leven, het was allemaal net te makkelijk om te bluffen, het wild zijn was zo vergroot, de zee zo woest, het landschap zo heftig dat het daardoor ook plat werd. Eigenlijk vond ik achteraf de scènes thuis de mooiste en de helderste.

Voor Alma is het een film die nog even moet wachten. Nu zou ze hem nog te eng vinden en dat heeft ze echt niet nodig. Voor ons was het wel weer goed om ons onder te dompelen in hoe heftig en overweldigend het kinderleven is.

Vandaag had ik een lang interview met iemand van het Kohnstamm Instituut. Zij stelde me heel veel vragen over het waarom, het wat en het hoe van ons thuisonderwijs. Over welke knelpunten er zijn , over welke dingen ik mis, over wat anders kan. Ook vragen over welke vormen van toezicht ik zou willen en waarom. Een heel interessant gesprek met een belangstellend iemand. Er wordt ons iets gevraagd, dat is nieuw!!

(Een heel andere ervaring dan een telefoongesprek later, met een schooldirecteur. Ik wilde eens praten over een mogelijkheid tot flexischolen (part-time school), maar de beste man wilde slechts praten nadat ik een onderwijskundig rapport had laten opstellen (op eigen kosten natuurlijk) door een deskundige. Ik ben als moeder niet deskundig, nee, een overheidserkenddeskundige natuurlijk!! Oei, dat voelde heel anders…)

Vooral de vraag van de aardige interviewer ”Hoe kunt u het onderwijs aan het kind het beste karakteriseren?” was heel interessant. Ik paste niet in het antwoordmodel, maar dat gaf niet. In elk antwoordmodel was de ontsnappingsclausule “anders, namelijk …”, erg prettig.

Ik kwam op eclectisch als antwoord. (ec·lec·tisch [eeklekties] bn, bw het beste uitkiezend)

En dat klopt ook. Ik gebruik van alles door elkaar, precies zoals het het beste uitkomt. Biologie voor spelling, aardrijkskunde voor lezen of rekenen, buitenlandse materialen of binnenlandse, ouderwetse of super nieuw, zoals het uitkomt, of het werkt en plezier oplevert is wat telt.

Ik heb natuurlijk even gegoogled op eclectisch, het blijkt een modewoord te zijn, zie hier. Wikipedia zegt er dit over: http://nl.wikipedia.org/wiki/Eclecticisme.

Wij voelen ons er prettig bij.

Dit blog is vandaag één jaar oud. Ik heb heel lang geaarzeld of ik een blog zou beginnen, maar ben nu heel blij dat ik het heb gedaan. Ik heb er mensen door leren kennen, ik heb er veel van geleerd en ik heb iets voor andere mensen kunnen betekenen.

Het heeft me gedwongen om over dingen na te denken, het heeft ervoor gezorgd dat ik het soms tijd vond voor iets leuks want anders had ik niks om over te bloggen en ik ben andere blogs intensiever gaan lezen waardoor ik weer op allerlei goede gedachten en plannen kwam.

Dank je wel trouwe lezers, vrienden en familieleden, voor het lezen en voor het reageren.

En nu ook nog een verhaaltje. Gisteren moest ik weer naar Eindhoven voor mijn opleiding. Met voorpret en een zwaar hart tegelijk stond ik onder de douche. Ik had heel veel zin, in een dag veel leren, hard werken, volwassen feedback, discussie. Maar ik zag op tegen de struggle met Alma bij het vertrek en de lading van Alma en haar papa bij terugkomst. Alma kwam bij me zitten, op de rand van het bad en het lukte ons om er goed over te praten. Ze vertelde me dat ze van het weten dat ze me een hele dag niet onder haar bereik had verdrietig werd, ook als ze me niet nodig had. We hebben toen heel veel geknuffeld, net zo lang tot haar kommetje met knuffels overliep en  vervolgens hebben we er een dekseltje bij gefantaseerd dat alleen Alma open kon maken. Dan kon ze een knuffeltje pakken als ze er een nodig had. Een half uur later kon ik zonder moeite vertrekken.
Ze hadden een goede dag Alma en haar papa. S. heeft inmiddels Playful Parenting ( zie hier) bijna uit en dat zorgt voor meer begrip bij hem en een prettiger verstandhouding met Alma. (Zelf zo dat hij laatst de twee driftkopjes Alma en mama binnen twee goede opmerkingen weer helemaal tot rust en begrip wist te brengen…) En toen ik ’s avond thuiskwam was het kommetje nog niet helemaal leeg en konden we het rustig weer volknuffelen.

Vandaag liep alles gewoon lekker. Hè, hè. Niet naar het ziekenhuis, niet jarig, goed geslapen, het ergste verdriet voorbij. We hebben omstebeurt mogen kiezen wat we gingen doen, taal, geschiedenis, voorlezen + tekenen, geschiedenis, rekenen, stoeien (en wie koos er wat???) . En toen was er ook nog paardrijden, zonder sneeuw deze keer.

Helemaal zelfstandig Damiro verzorgen, inclusief hoeven uitkrabben.

Op sommige plekjes borstel je het beste als je op je paard zit, anders heb je een trappetje nodig...

Kijk eens naar die concentratie, bij Damiro en bij Alma. Hier laat Alma Damiro achteruit lopen, zonder bit of andere hulpmiddelen.

Alleen aan het einde van de les gleed Damiro uit in de modder en hij viel samen met Alma. Ondanks de schrik ging ze toch weer erop en konden ze samen ontdekken dat er behalve een modderige vacht en een modderig meisje gelukkig niets mis was. Thuis volgde een warm bad en vervolgens huppelend naar de kinderclub.

Hè, hè.

Zie ze eens lopen, grote (toen nog niet zo erg) zoon en Hupsel, zijn trouwe kameraadje. Hupsel was al een tijdje ziek, en niet meer zo Hupselig, maar toch nog erg lief. Gisteren was de eerste dag dat ze niet meer blafte als de bel ging, al het bezoek kon onaangekondigd binnen komen. Vanochtend heb ik haar nog naar buiten getild voor ik naar het ziekenhuis ging, en weer naar binnen. Maar toen ik terugkwam van het ziekenhuis (17 buisjes bloed heb ik afgestaan!) was ze dood.

Nu is het helemaal een gekke dag, alles komt tegelijk. Taart eten en cadeautjes en zingen en naar het ziekenhuis en een héél groot verdriet. Ze heeft ons allemaal getroost toen we na de zoveelste miskraam dachten dat we met z’n drieën zouden blijven, ze is een altijd blije hond geweest als ze ons maar zag, ze wist eerder dan wie ook dat ik zwanger was van Alma, ze beschermde mij en later Alma, ze heeft ons weeskatje helpen opvoeden zodat het een halve hond is geworden (gaat graag mee naar de bakker en brievenbus), ze kon altijd een glimlach op het gezicht van grote zoon toveren, ze was er altijd, maar nu niet meer.

Even een snelle update voor de mensen die, net als ik, de hele week in spanning hebben gezeten over de uitslag van mijn oog. Geen tumor!! Wel een ontsteking (bij 23 rond 22), maar ze weten nog niet welke. Ze vermoeden één of andere exoot of lyme. Volgende week gaan we verder met onderzoeken. Grote opluchting bij iedereen, en kan ik morgen vrolijk mijn verjaardag gaan vieren (die eigenlijk pas maandag is, maar dat is zo’n onhandige dag).

1: achterste oogkamer 2: ora serrata 3: musculus ciliaris 4: zonula ciliaris 5: kanaal van Schlemm 6: pupil 7: voorste oogkamer 8: hoornvlies 9: iris 10: lens kapsel 11: lenskern 12: processus ciliares 13: conjunctiva 14: m. obliquus inferior 15: musculus rectus inferior 16: musculus rectus medialis 17: retinale arteriën en venen18: blinde vlek 19: arteria centralis retinae 21: vena centralis retinae 22: nervus opticus 23: venae vorticosae 24: harde oogrok 25: gele vlek 26: fovea centralis 27: sclera 28: vaatvlies 29: m. obliquus superior 30: netvlies (met dank aan wikipedia)

Gisteren was in tegenstelling tot zijn naam een goede dag. Grote zoon vertelde me net voordat ik naar het ziekenhuis moest dat het vandaag blue monday was, de dag van het jaar waarop mensen het slechtste over zichzelf dachten. In het ziekenhuis was alles teleurstellend want de computer had de uitslagen verstopt in zijn grote binnenste en de neuroloog had nog niet de uitslagen doorgebeld want die was ziek geweest (is er echt maar één neuroloog?) dus kon alleen maar gekeken worden naar wat er wel lag en dat bevestigde alleen wat er al was gezien: een zwelling rond de oogzenuw, en vreemde bloedvaten, maar nog geen oorzaak in zicht.

Maar verder was het een prima dag. Alma en ik waren allebei vroeg wakker en vol zin om eens hard te werken. Ik denk dat het voor haar werklust heel goed is dat ik zelf nu ook weer studeer (vrijdag was mijn eerste studiedag in Eindhoven en het was vermoeiend maar héél erg leuk. Ik krijg er veel huiswerk voor op en dat ziet Alma mij doen.) en ze geniet verschrikkelijk als ik fouten maak in mijn Rosetta Stone Frans (laatst had ik zoveel fouten dat ik een lesje over moest doen en stond ze naast me met een mengeling van medelijden en leedvermaak: Naar hè, mama, als je zoveel fouten maakt…)

We hebben voor het moment een werkende manier om spelling te oefenen en als iets zonder al te veel tegenzin wordt gedaan leert ze oneindig veel meer. We lezen een verhaaltje uit een heel oud biologieboek (haar grote belangstelling: de natuur), dan krijgt ze wat zinnen gedicteerd die met dat verhaal te maken hebben. Spelfouten worden besproken als verschrijvingen en de spellingsregel wordt erbij gezocht. Er wordt een plaatje bij geplakt van het dier of van de plant waar het over gaat en er wordt een woordweb gemaakt waarbij ik de woorden schrijf die zij zegt en Alma de tekeningen maakt.
Het eerste deel van het rekenboek is af gemaakt en dat geeft een heel tevreden gevoel. Vandaag gaan we een toets doen om het helemaal af te sluiten. Er is veel bijgeleerd, vooral een zekere virtuositeit om op diverse plekken iets met die getallen te doen.
We hebben een leuke site gevonden om de topografie te oefenen op www.dadsproject.com. Omdat we in Maastricht wonen is de hele rest van Nederland ver weg. We hebben ook familie en vrienden in diverse delen van Nederland wonen dus het wordt tijd voor een wat minder globaal begrip van Nederland (is het verder dan opa en oma of dichterbij?).
Ze leest nu vlot allerlei boekjes weg, er is een speciale dyslexie serie en die bevalt op het moment goed.
We hadden weer de prijsvraag van Nieuws uit de natuur goed, maar alweer niet gewonnen. Elke keer toch even jammer, misschien maak ik aan het eind van het jaar, als we dan nog niet gewonnen hebben, een eigen prijspakket, of is dat te erg valsspelen?
We spelen ook veel tussendoor en nemen tijd om een cake te bakken, helemaal zelf deze keer.

Ook heeft ze een manier gevonden om om te gaan met haar boosheid en onzekerheid wat betreft mijn ziekenhuisbezoeken. Nadat ik terugkwam en we nog niets wisten hebben we een heel woest spel met kussens gedaan en hebben de kussens er stevig van langs gekregen. Die kunnen er wel tegen. Daarna kon ze met het zweet op haar voorhoofd heel diep ademhalen en vervolgens vrolijk naar de kinderclub gaan. Zonder allerlei problemen van me niet los willen laten. Ze kwam ook heel vrolijk terug.

En ’s avond wilden de grote en de kleine gezellig onder dekentjes op de bank de film ‘HappyFeet’ kijken en bracht de grote de kleine naar bed, zodat S. en ik een lekkere wandeling naar het café in de stad en weer terug konden maken. Daarna nog de film ‘The Devil wears Prada’ gekeken, maar die was een beetje te dom voor het echte ontspannen uitzoomen.

Dit is er deze dagen gelukkig ook (met dank aan Fré):