thuisonderwijs en de puberteit

Al een hele tijd ligt dit blog stil. Dat heeft veel redenen. Het leven vraagt te veel aandacht en tijd en in de thuisschool gaan we met een sneltreinvaart door verschillende onderwerpen en fases. Onze A is inmiddels 14 geworden en wil niet dat ik vanalles over haar blog.

Maar nu toch weer tijd voor een blog. 

De afgelopen tijd krijg ik weer vragen over thuisonderwijs, opeens na een hele lange tijd van geen vragen. En deze keer gaan de vragen over de combinatie thuisonderwijs en puberteit. Of het niet moeilijk is met een puber, of A wel ruimte krijgt om zich af te zetten, of A wel genoeg tijd heeft om met haar peers om te gaan want dat willen pubers nu eenmaal, of ze zich nog wel iets laat zeggen door mij, als docent, of het niet moeilijk is voor mij om de rollen gescheiden te houden?

Door deze vragen denk ik vaak na over hoe vreemd onze maatschappij toch tegen kinderen aankijkt. Als je kinderen vanaf een jonge leeftijd, verplicht, tussen alleen maar kinderen van hun eigen leeftijd de dag laat doorbrengen en waarbij de kinderen tot de volwassenheid weinig eigen inbreng hebben over wat ze die dag gaan doen en op welke punten ze beoordeeld worden, dan krijg je weinig betrokken kinderen en ik vrees ook weinig betrokken volwassenen. 

A heeft al vanaf jonge leeftijd veel zeggenschap in hoe haar dag verloopt en in wat we doen. De thuisschool doen we samen. Als iets niet loopt dan kijken we samen naar de redenen, soms blijft een vak een tijdje liggen, soms kiezen we een andere methode, soms kiezen we een andere manier om er mee om te gaan, soms praten we eindeloos erover totdat we de vinger op de zere plek hebben en kijken we hoe dat kan veranderen. A leert ook steeds beter bij haarzelf te kijken naar waarom iets niet gaat, te reflecteren op haar eigen handelen. Hangt ze het liefst op de bank met YouTube? Dan is ze of ziek of heel moe of er zit haar iets dwars, en dat weet ze inmiddels bij zichzelf. 

A heeft vertrouwen in mij, ik doe namelijk geen dingen met haar ‘omdat het zo moet’ (iets dat veel kinderen aanvoelen als een vorm van pesten) en ik verwacht van haar ook niets dat ze niet begrijpt. Ik verwacht dat ze zich aan afspraken houdt die we samen hebben gemaakt, en dan wel echt samen, zij heeft daarin een echte keuze. Zij verwacht dat ook van mij. Zij heeft de keuze om bij Rice University Biologie te studeren via een MOOC, maar dan verwacht ik dat ze het werk doet en zij verwacht dat ik dat faciliteer. Dat werkt uitstekend. 

Natuurlijk hebben we verschillen van mening. Soms knallen we en zijn we onze heftige zelf. Als iets niet lukt bij wiskunde kan ik het soms ontgelden, of als ik veel pijn heb ben ik kortaf, maar meestal hebben we begrip voor de situatie van de ander en lossen dingen weer op.

 Natuurlijk hebben we eigen ruimte nodig. Tegenwoordig luncht A ‘op het schoolplein’ en hebben we een uurtje vrij van elkaar. Zij eet in de thuisschoolkamer met haar telefoon en WhatsAppt er heerlijk op los met al haar vrienden en vriendinnen en gaat daarna nog lekker met Hobbes naar buiten. Ik eet met S of alleen en doe mijn eigen dingen. Ze gaat vier keer per week naar de ponyclub en ze heeft andere activiteiten waarbij ik nauwelijks betrokken ben.

Wat in de thuisschool zo belangrijk is, is dat A zelf heel graag thuisonderwijs krijgt. Ze ziet ook de inspanning die dat ons kost. Het is dus voor haar vanzelfsprekend dat ze zichzelf daar ook voor inspant. En als je zelf de inspanning levert voor iets dat je zelf kiest dan ben je ook trots als iets lukt en krijg je zelfvertrouwen van je eigen werk en motivatie om door te gaan als iets moeilijk is.

Kortom, ik vind de puberteit niet zo moeilijk. Ik vind het net zo boeiend om deze ontwikkeling te zien en mee te maken als alle andere ontwikkelingen in haar leven.

Geplaatst in alma is alma, coaching, kijkje in de keuken, puberteit, thuisonderwijs, veelgestelde vragen | 4 reacties

kijkje in de keuken: vakantie

Een belangrijk onderdeel van een schooljaar is de vakantie. Vroeger, in de eerste thuisschooljaren, waren vakantie en weekend niet heel anders dan thuis. Er werd elke dag wel gelezen, gespeeld, en rekenen was nog een soort spel. Inmiddels, sinds de middelbare school jaren, is het anders. 

We hebben drie maanden zomervakantie. Alma is klaar met haar jaartaak, de formele schoolvakken zijn afgerond, en dan is het tijd geworden voor eindeloze dagen waarin ze zelf mag weten wat ze doet. We zijn op vakantie geweest in de Bourgogne, dat was zwemmen, wandelen, heel veel lezen en spelletjes doen, stokken snijden, met de eenden bevriend raken totdat ze de jonge eenden kon aaien en lekker frans eten. Een mooi begin. Vervolgens is er genoeg tijd om te gaan logeren en logees te krijgen, op kamp te gaan, uren in bad liggen en lezen, lange wandelingen met Hobbes te maken, zich te vervelen, whatsappen, youtube kanalen volgen, veel buiten zijn en vervolgens een project te beginnen.

Vanuit niets hoeven ontstaat altijd wel een plan. Dit jaar is het spinnen (met een spinnewiel). Er lag nog een schapenvacht op zolder, die is uitgezocht, gewassen, voor een deel gekaard, en inmiddels voor een deel gesponnen en getwijnd. Van dat spinnen wordt ze lekker ontspannen, zegt ze zelf, en ze kan er goed bij dromen. Ze heeft plannen om de wol te verven, er mee te gaan weven, misschien een winkeltje te beginnen. Het is leuk om te zien en de wol die ze spint ziet er goed uit.

  
Voor mij is de vakantie ook goed. Ik geniet van de vrijheid, ik heb opeens alle tijd om te doen waar ik zin in heb. Ik ben natuurlijk aan het breien, een project in de kleuren van het uitzicht bij ons vakantiehuisje. Ik neem tijd om te lezen, ik kijk de Tour de France, en ik ben aan het leren om patronen te maken zodat ik mijn eigen kleren kan naaien. 

In september beginnen we weer. Dan is er genoeg tijd geweest van niks moeten dat we weer zin hebben in structuur.

Geplaatst in algemeen, alma is alma, boeken, buiten, handwerken, kijkje in de keuken, lezen, natuur, school, thuisonderwijs, wandelen | 6 reacties

bijna onderweg

De afgelopen weken waren een mengeling van fijn en moeilijk. Ik probeer heel erg bij het moment te leven, want op die manier zie ik de fijne dingen beter.

Zoals spelletjes doen. Alma heeft de kaartspelletjesbug gekregen, dus we spelen elke dag wel een paar potjes Cabaret, of Whist. Ik ben omgedoopt tot Eucalipta, omdat ik magischerwijs te vaak win. 

Ik brei veel mooie dingen. Mediteren met je handen. Daar word ik blij van, vooral als ik voor anderen iets maak. Babytruitjes, shawls en dat soort dingen. Ik ontwerp steeds meer zelf.

We kregen verlenging van onze vrijstelling, voor twee jaar deze keer. Dankzij een hoop lieve mensen, de leiding van Peers2Play, van de Yellow Club, van de ponyclub, van de scouting, die allemaal wijze en ware dingen over Alma’s positieve ontwikkeling schreven. En dankzij Alma zelf, die heel hard werkt en veel leert. En dankzij ons, omdat we een heel goede portfolio hadden gemaakt van het afgelopen jaar.

We hebben alweer heel vaak buiten gegeten, en de eerste aarbeien, kersen en salades uit de tuin zijn opgesnoept.

Ik kan weer een beetje verder wandelen.

We mogen TWEE weken op vakantie (niet te ver, in een dag thuis kunnen komen, niet in het vliegtuig, niet naar een buitenlands ziekenhuis) en we gaan dus lekker weer naar ‘ons’ huisje aan het meer in de Bourgogne, bij het schattige stadje Arnay-le-Duc. En we hebben fijne huisoppassers gevonden die ook voor Hobbes zorgen.

Maar ik heb de afgelopen maanden ook zeer regelmatig buikloop. En veel pijn. Ik moet de antibiotica die ik nu al maaanden slik nog maanden blijven slikken. Want hij werkt, wat fijn is, maar hij heeft ook erg veel bijwerkingen. Alle dingen die ik eet hebben een bittere nasmaak. Ik verdraag geen melkproducten meer. En voor mensen die mij persoonlijk kennen met mijn eindeloze sloten jasmijnthee met melk, mijn liefde voor rauwmelkse kaas en yoghurt, snappen dat dat een harde dobber is. Pasta is ook een no go area, en brood alleen desembrood.

Ik ben moe. En soms heb ik het gevoel dat ik inmiddels te veel aanpassingen heb moeten maken aan hoe ik leef. Maar op andere momenten ben ik gewoon blij met mijn leven, omdat ik het zo fijn vind om te leven.

En nu staat alles ingepakt, we kunnen op reis! Alleen iedereen slaapt nog, dus kon ik even bloggen terwijl de thee trekt en de koffie doorloopt. Ik maak zometeen iedereen wakker en dan gaan we op pad (met de opklapbare scootmobiel, mijn beademing, mijn stok en de koeltas met spuiten. En met de zomerhoeden, de zwemspullen, de spelletjes, de eindeloze stapel boeken en de slippers.).

Geplaatst in algemeen, revalidatie, sarcoïdose, thuisonderwijs, wandelen, ziek | 11 reacties

volhouden

Weinig nieuws, behalve dat ik druk bezig ben met volhouden. Naast thuisschool, breien en ziekhuisbezoek is er niet veel meer over. De thuisschool loopt nog een ruime maand, de kuur moet nog een kleine maand en daarna hoop ik weer wat op te knappen. De conditie is weer terug tot 300 passen, dus er is nog ruimte voor verbetering. 

Maar breien doe ik als de beste:) Deze kantshawl wordt voor mijn vriendin met groene ogen die bijna jarig is. Ik krijg hem vast niet op tijd af, maar wel bijna. 

 

Geplaatst in breien, sarcoïdose, ziek | 4 reacties

Introduction to Ecosystems – The Open University

De thuisschool is alweer een tijdje open, ondanks dat ik nog steeds op halve kracht functioneer. Alma doet op het moment veel dingen die een heldere structuur hebben, zodat ik niet zo heel veel hoef te bedenken bij het onderwijs, ik hoef het alleen te ondersteunen.

Een van die dingen was het afronden van het blok aan de Open University. Weer met goed gevolg, ze heeft het blok afgesloten met 87% van de mogelijke punten. Er komt met de post nog een Statement of Participation. Voor in het portfolio.

Het was een boeiend blok voor haar om te volgen. Volgend jaar wil ze wel nog zoiets. 

Verder heeft ze opgetreden op de vleugel in het Conservatorium, bij de uitvoering van de leerlingen van haar pianojuf. Ze heeft gesolliciteerd als assistent peuterjuf (we wachten nog af), ze leest en schrijft, we hebben de thuisschoolkamer helemaal uitgemest, ze doet haar gewone vakken en we hebben een hele interessante serie over wereldgeschiedenis bij Crash Course gevolgd. Over grote ideeën en bewegingen.

En ik brei me er wel doorheen.

Geplaatst in alma is alma, biologie, thuisonderwijs, universiteit | 4 reacties

stapelen (out of office)

Het stapelt bij mij even te veel op. Griep (ofzoiets) bovenop de bijwerkingen van de antibiotica, bovenop de normale troep die ik slik, ik ben niet meer uit bed te slaan. De thuisschool is op noodrantsoen, ik sla kaartjes voor de TEFAF af en ik wacht op betere tijden. Tot dan!

Geplaatst in sarcoïdose, ziek | 6 reacties

kijkje in de keuken: als het even niet gaat

Net als bij elk schoolgaand kind is in de thuisschool niet elke schooldag een prachtige en verrijkende ervaring. It sucks sometimes. Als je een chronische zieke moeder hebt, zorgt dat soms voor problemen. Soms lever je als kind zelf de problemen, hormonen, een pijnlijk bezoek aan de orthodontist, onzekerheden, je vriendin met wie je wil afspreken heeft het te druk.

De afgelopen dagen zorgde ik voor problemen. Donderdagavond hoorde ik dat DNA testen lieten zien dat er mycobacterieën zaten in het weefsel dat weggehaald werd bij de operatie begin februari. Vrijdag begon er een maanden durend antibiotica offensief. Zaterdagnacht kreeg ik een allergische reactie op de antibiotica, zondag contact met het ziekenhuis, maandag contact met het ziekenhuis, heel veel wachten op specialisten en ondertussen smaakte alles naar bittere gal en voelde mijn mond alsof ik lepels sambal had gegeten. Het was eng, want het mocht niet erger worden, dan kon ik ademhalingsproblemen krijgen. Maar als ik het vol kon houden, kon het minder worden. Een alternatief is er namelijk niet echt, dat zou maanden van een dagelijks infuus worden. Gelukkig is het inmiddels minder. De sambal is verdwenen, en dat bittere is draaglijk. 

Maar op dat soort dagen loopt alles anders dan anders. En wat doen we dan?

Alma leest veel en graag, lekker op de bank met een muziekje. We kijken een serie, deze keer is het de serie ‘Once upon a time’ (aanrader!) en zoals Alma zegt: “reuze goed voor mijn Engels, mama”. Ze speelt piano, want aan het einde van de maand doet ze mee aan een concert. Ze kijkt wat meer TV dan normaal. We doen wat aan de schoolvakken, maar niet meer dan we aankunnen. We nemen even de tijd. 

En als de lucht weer opklaart, doet ze in één dag al het materiaal van haar studie ‘Ecology’ voor een week en haalt ze een 10 voor de eindquiz.

Geplaatst in alma is alma, film, kijkje in de keuken, sarcoïdose, TV, universiteit, veelgestelde vragen, ziek | Tags: , | 10 reacties